Togarataugin

Það liggur einhver togarataug í mér.

Keyrðum Lúlla, bróður Ingibjargar í skip í fyrrakvöld. Hann var á leiðinni á sjóinn. Í túr. Veiða. Barði heitir togarinn og lá við bryggjuna í Hafnarfirði.

Þó að rómantík flækist sjaldan inn í samhengið við fisk og sæfara finnst mér einhver sérstök stemning vera yfir sjómannslífinu. Rómantísk jafnvel. Og þó. Sigldir og vanir karlar komu aðvífandi - ýmist röltandi með poka um öxl eða keyrðu að í gljáandi jeppunum. 20 mínútur í stím og kvöldsólin yljaði bárutungurnar á nær spegilsléttum sjónum í hafnfirska hafnarmynninu. (Ok, kannski of mikil rómantík. Sorry). Allavega. Tonnabúntið Barði lá tignarlegur við höfnina og laðaði til sín fíleflda íslenska sjómenn sem augljóslega höfðu pissað í hann saltan. Sjóinn það er að segja.

Ingibjörg fylgdi Lúlla um borð en ég stóð eftir við bílinn og hafði auga með Lúkasi. Stóð þarna og hugsaði með mér að ég þyrfti nú endilega líka að pissa í svona saltan sjó – einhvern tímann. Ég horfði á Barða, reifaðan stoltan við kajann og sá í honum manndóm, karlmennsku og íslenska samvisku. Allt í senn. Og mér var skyndilega mál. Þeir eru nefnilega alveg töffarar þessir togarastrákar og við e-mail guttarnir bliknum frekar í samanburðinum. Það verður bara að viðurkennast. Sama hvað við getum pikkað hratt eða blaðrað mikið munu þeir alltaf snúa heim með meiri feng eftir daginn. Sé þá fyrir mér standa í stafni, tyggjandi harðfisk og skima eftir heimahöfn. Í lestinni, dagsverkið. Viknaverkið.

Er ég stóð og horfði á Barða og velti öllu þessu fyrir mér keyrði jeppi upp að hlið mér og út gengu tveir menn. Annar gekk um borð en hinn stóð eftir og góndi eins og ég. Kva eru þeir að dæla!? spurði hann mig svo skyndilega og otaði nefinu í áttina að öðrum togara sem lá rétt hjá. Með allar mínar vanmáttarhugmyndir í kollinum ákvað ég að sýnast sigldur líka. Ég vissi auðvitað ekkert hvað maðurinn átti við en í stað þess að segja Haaa, hvað meinarðu? og koma upp um mig – leit ég í sömu átt og maðurinn, pírði augun gáfulega og sagði Tjaaa, jú er það ekki bara? Og það virkaði. Maðurinn gleypti. Stóð mig í bryggjuspjallinu þó mjótt munaði.

Að fara á sjóinn – þó ekki sé nema í einn túr, er einhvern veginn á við það að vera Íslendingur með upphrópunarmerki. Þetta kvöld leið mér pínulítið eins og útlendingi.

Allavega innan gæsalappa.