B leikarar

Hef gaman af góðum leikurum, minna gaman af slakari en líklega mest gaman af góðum lélegum leikurum. Við kölluðum þá B-leikara og myndirnar þeirra B-myndir.

Einkenni B-mynda eru annars nokkur. Þær eru fyrir það fyrsta gríðarlega margar. Að öllum líkindum miklu fleiri en þær sem skipa A-listann. Þær komast sjaldan á breiða tjald bíóhúsanna en fylla í stað þess rekka videóleiganna með slíkum straumþunga að þeim er þjappað klesst saman í löngum runum – svo aðeins kiljan er sjáanleg. B-myndir virka stundum eins og þær séu ekki alveg í fókus og myndavélin er oftar en ekki hreyfð – án þess að það þjóni sögunni, myndefninu eða sé viðeigandi. Gloppa er einhvers staðar í hverjum söguþræði og maður hugsar, neiii afhverju þetta? Þetta gengur ekki upp! Þá er undantekningarlítið að tónlistin í myndinni er alvond. Tónafyllerí á ,,skemmtara“ eða uppskrúfaður klámmyndadjass. Eitthvað þar á milli. Grafíkin á nöfnum leikaranna og titlum í byrjun myndanna gefa líka upp stafróf þeirra – og listabókstafinn B. Nöfn bolduð í bleiku eða skástrikaðir krúsídúllustafir. Oft bleikir eða í öðrum neon litum.

Einkenni myndanna sem sagt til staðar en kannski erfiðara að greina B-leikarana frá öðrum. Og þó. B-leikarar eru auðvitað og yfirleitt svona aaaðeins slakari leikarar. Þá er góð reglan – að ef þeir eru í B-mynd séu þeir líklega B-leikarar. Þó eru undantekningar hér. Mönnum geta auðvitað orðið á mistök og stundum er lítið annað að hafa. Christopher Walken hefur t.d. leikið í mörgum lélegum myndum en líka góðum – enda góður leikari. Aðrir leikarar rokka líka á milli en eru alltaf B-leikarar. Hafa dottið inn fyrir dyrnar, fengið tækifæri eða bara villt á sér heimildir. Keith Carradine, Billy Zane, Rob Lowe og fleiri eiga hér við. Svo eru sumir sem eru augljóslega B-leikarar en léku yfirleitt í ágætum myndum. Hvort sem var vegna sæmilegs útlits eða annars þá fengu þeir iðulega tækifæri í A-deildinni. Og festust þar. Darryl Hannah, Sean Young og Keanu Reeves kannski?

Ég átti minn uppáhalds B-myndaleikara í gamla daga. Hann hét – og heitir enn Robert Urich. Þið þekkið hann þegar þið sjáið hann. Veit ekki hvort hann lifir ennþá góðu lífi á videoleigunum en hann var nokkurs konar ókrýndur konungur þeirra hérna í gamla daga. Ég og Ási tístum oft ofan í Millet úlpurnar á meðan við skoðuðum Urich myndirnar í rekkunum – og þær voru margar. Robert var líka iðulega í aðalhlutverki í týpískum þriðjudagsbíómyndum á Stöð 2. Robert lék þá venjulegan fjölskylduföður sem lendir í miklum og dramatískum hremmingum – fær krabbamein eða missir eiginkonuna í slysi. Eitthvað þannig hræðilegt. Enda sá ég Robert aldrei brosa. Áhyggjusvipurinnvar hans vörumerki.

B-myndir eru s.s. af hinu góða og leikararnir líka. Og munurinn á A og B er stundum stór en stundum minni og ógreinilegri. Ef A væri þannig, tja, segjum rauður – er B aðeins meira út í ljósrautt.

Svona aðeins bleikari.