Leit.is

Flest leitum við. Mismikið þó og efni leitar skiptir líka um áferð eftir hverjum og einum.

Sumir eru leitandi í öllum hornum, veraldlegum og ímynduðum. Eiga við efni og anda og finnur hvorki sjálft sig né bíllyklana. Alveg ringlað! En líklegra er þó að fólk eigi að mestu leyti eingöngu við andann eða lyklana – eða sé svo heppið að glíma helst við glímuleysið eitt. Heppið?

Það er nefnilega öllu fólki hollt að leita að einhverju. Að nýjum leiðum, þroska, nýjum tækifærum eða jafnvel bara bíllyklunum sínum. Því maður þarf auðvitað að komast úr stað, milli staða. Áfram.

Fólk leitar og ég líka. En þá á ég ekki við ég sé sífellt leitandi að einhverju ákveðnu – einhverju betra en ég á fyrir. Efni leitar er nefnilega ekki alltaf vitað. Þetta er almennara eðlis og snýr að eðlislagi og innviði. Snýst meira um viljann til verksins. Að tileinka sér leitina. Forvitni kannski. Kannski bara sveimhugur.

En um leið og ég leita – þá stend ég mig stundum að því að bíða líka. Ég bíð eftir því að svörin komi upp í hendurnar. Að björgunarfólkið finni mig heilan í háska, togi mig úr farinu. Sporunum. Tækifærin teiknuð í snjóinn.

Þessa dagana er ég að leita. Að næsta skrefi og tækifæri í snjóskafli.