Íslendingar og skíðaþróttin

Við Íslendingar höfum aldrei verið góðir í íþróttum á snjó. Skíðaíþróttum. Og þetta þrátt fyrir að nafnið segi annað. Það er að segja Ísland. Fyrir 10-15 árum birtust íslenskir skíðaíþróttamenn helst í sérstökum “fyndnum atvikum” sem íþróttadeild sjónvarpsins barst frá útlöndum með reglulegu millibili. Þar var hægt að sjá þá renna á rassinn, keyra út úr brautinni og taka starfsmenn mótanna með sér í leiðinni, hálfa leið niður brekkuna. Uppskera skíðagöngumanna var einnig ansi rýr og eftir ólympíuleika var vinsæl útskýring á slöppu gengi að vitlausum áburði (kerti?) hefði verið borið á skíðin.

Við erum líka fyrir löngu hætt að gera kröfur um góðan árangur. Fylgjumst með og klöppum óhikað á bakið á íslensku keppendunum og hefjum upp jákvæða raust sama á hverju dynur. Í fyrradag renndi íslensk stelpa sér niður í bruninu í Torino og varð í 23. sæti af 40 og eitthvað keppendum. Talað var um frábæran árangur og önnur litrík lýsingarorð notuð um frammistöðuna. Og hún var mjög góð því að þetta er var með því besta sem Íslendingar hafa gert á ólympíuleikum. Þetta var frábær árangur í því samhengi.

Samt fannst mér hólinu ofaukið og kröfuleysið full mikið þegar ég heyrði Adolf Erlings flytja íþróttafréttir í kvöld. Fyrsta fréttin var nefnilega góðar fréttir af sömu skíðakonu en eftir fyrri umferð í svigkeppninni var hún í 31. sæti af þeim 33 keppendum sem voru búnir að renna sér. Bíddu hægur. 31 af 33! Nei andsk., þá vill ég frekar gera kröfu um að vinna ólympíuleikana heldur en að gera kröfu um það eitt að vera ekki neðstur! Fréttinni fylgdi myndskeið af stelpunni þar sem hún kom í mark, leit á tímatöfluna og fagnaði svo ákaft með krepptum hnefa og skíðastaf upp í loftið. Hún komst niður.

Ég man eftir íslenskum keppenda, fyrir nokkrum ólympíuleikum síðan, sem kom í mark 15 sekúndum á eftir efsta manni og fagnaði eins og frjáls maður eða vitfirrtur. Hann var í skýjunum yfir því að komast óhultur niður og framhjá réttum svigstöngum. Kannnski líka í skýjunum yfir því að hafa ekki keyrt á neinn á leiðinni og losnað þannig við aðalhlutverk í fyndnum atvikum Bjarna Fel.


Sjitt. Las þetta í gegn eftir að hafa skrifað í einni skíðabunu. Held ég gæti orðið ólympíumeistari í röfli! Ekki það að neinn geri kröfu um það.

: )