Silvía

Vá, Silvía næt, shining in the læt. Aldrei bjóst ég við því að horfa á atriði Íslands í Eurovision keppni, heyra fulla höll af fólki púa og öskra - og brosa sjálfur út að eyrum að aðförunum.

Oftast hefur áberandi strengur legið á milli söngatriðis okkar í Eurovison og sjálfrar þjóðarsálarinnar. Öll þjóðin á öndinni trekk í trekk með þá einu von að Evrópa finnist við æði. Kysi okkur best. En núna erum við hötuð og púuð og .... það er bara einhvern veginn ógisslega kúl! Veit ekki hvort mér liði eins ef áhorfendur hefðu púað á Nínu um árið.

En afhverju kúl?

Að því að ég trúði því ekki hversu alvarlega fólk tæki þessu. Að það fattaði ekki að allt atriðið er leikur. Grín. Gaman. Silvía er leikrit, list og gjörningur. Ádeila og fyndn í senn.

Eða er það ekki annars?

Fólk keppist um að hafa skoðanir á Silvíu, úthrópa hana sem dóna eða snilling, fyndna eða lélega. Segir bara ehehe hún er nú meiri grallarinn eða díííses hún gengur allt of langt. Hvað er svona fyndið við þetta? Og það er eiginlega það besta. Snilldin, listin eða platið. Að maður er ekki alveg viss.

Hún hreyfir við okkur, fær okkur til að hata og elska gervipersónu og falla í efa um sjálft okkur í leiðinni. Vitum ekki lengur hvað er raunveruleiki og hvað er raunveruleikur. Kannski er þetta list og kannski er hún bara að gera grín að okkur.

Auðvitað vaknar samt spurningin til hvers? ... og ef svarið er list þá mætti spyrja er allt leyfilegt? Nei, líklega ekki.

Silvía er samt ótrúlega góð í því sem hún gerir og ég held reyndar að hún hefði getað sigrað heiminn ef hún hefði kært sig um. Held þó líka að Silvía hafi tekist það sem hún ætlaði sér. Að búa til stjörnu yfir nóttu og hrapa svo strax í morgunsárið. Skilja okkur hin eftir, ráðvillt í stjörnuryki.

Hlæjandi, púandi.