Tjáning 101

Heimsmet? Veit ekki. Það væri þó eftir öllu ef við riðum fremsta hesti þegar kemur að þessu eins og öðru. Það er allavega mín tilfinning.

Annar hver maður (og stundum báðir tveir) virðist gera það. Hefðbundið starf eða hefðbundið líf - ýmist í leyni eða ljósi þá gerum við það.

TJÁUM OKKUR.

Skrifum, tökum ljósmyndir, leikum, búum til músík, syngjum, teiknum og málum. Whatever. Bara ef það ber með sér listræna útgeislun, tjáningu handa eða hugar.

Listaspíruhugsanir í rólegu úthverfi: smásaga í vesturbænum, sungið í austurbænum, teiknað við borgarmörkin. Og þetta allt án þess að klæðast hefðbundnum listamannabúningi eða mæla heitustu frasana. Þekkja rétta fólkið.

En hvað rekur okkur áfram? Afhverju erum við ekki bara sofandi þjóð sem lætur mata sig?

Við getum jú fengið næringu beint í æð í gegnum loftnetin sem færa okkur dagskrána og viðhorfin. Popp og plasma. Byssa og blóð. Engar kröfur um bragðtegundir eða ferskleika. Það er svo auðvelt.

Veit ekki. Finnst allavega eins og “allir” séu að leita inn á við. Láta hugann reika og dreyma. Grúska aðeins í sjálfum sér, blanda einhverju saman og bera á borð.

Sem er gott mál.

Ekki LIST – því það er svo stórt orð. Meira svona tjáning (101). Allavega til að byrja með.