Sigurrós í garðinum

Tónlist Sigurrósar læðist að manni. Dularfull og skuggaleg, eins og lágþoka um nótt. Tónar sem festa sig við mann eins og skugginn sem aldrei víkur, hvert sem maður snýr.

Fór á tónleika Sigurrósar eins og þú líklega. Margir á ferli allavega.

Skotnir, ríkir, líka venjulegir. Vandræðalegir unglingar á vappi og fullt fólk á miðjum aldri. Einn sat í grasinu með jónu og tveir lágu í grasinu og horfðu upp í himinninn. Fjarri sviðinu og líklega útlendingar – í gulri og rauðri vindúlpu. Lágu og horfðu upp í íslensk ský og Rúv þyrlu sem sveimaði yfir.

Sá líka fyrsta þjálfara minn tromma með loftkjuðum út í loftið með lokuð augun. Sat á steini með bakpoka á bakinu og bjórdós á jörðinni. Streit gaur í grúví fíling. Gaman að því.

Við reyndum að hitta á Gunna og co en tókst ekki. Hittum Bjögga í staðinn og það er nú heldur ekkert slor.

Tónarnir voru þó aðal en missti þó af klímaxinu og andvarpinu þar á eftir. Síðasta lagið reyndist ekki síðasta lagið. Langt frá því. Kom ekki að sök, sigur og rós í hnappagatið. Flottur konsert.

Upplifun og þátttaka.