Klink fyrir bágstadda

Hef í tvígang nýlega verið stoppaður af fullorðnum mönnum sem biðja mig um pening, klinkið mitt. Rónar á útigangi. Þeir stöðva mig með því að ganga í veg fyrir mig, skjálfhentir með augun full af auðmýkt. Tækju ofan ef þeir ættu hatt. Biðja kurteisislega um smá hjálp. Fylgir ekki sögunni til hvers og ég hef heldur ekki spurt. Skiptir litlu máli. Ég gaf þeim allt klink sem ég átti. Sorglegt samt. Um daginn átti ég ekki klink í stöðumæli þegar ég þurfti á að halda. Það er þó ekki sorglegi hlutinn.

Í dag gaf ég manni hundrað og tuttugu krónur og hann rétti mér höndina hljóður og alvarlegur á svip líkt og ég hefði gefið honum, tja, 1200 kall. Eða eitthvað annað og meira. Laut höfði lítillega. Gaf honum líka athyglina ókeypis.

Það virðist annars orðið viðtekið og vanalegt. Fulla fólkið er orðið að föstum póstum miðbæjarins eins og stöðumælaverðir og þingmenn. Það veltist um, slæst, drekkur og betlar. Brosandi Elefant brosi fram að næstu þynnku. Skyndigleði. Eins og Íslendingurinn í Kaupmannahöfn sem lenti fyrir lest eftir átök um sígarettu. Hann var kátur með lífið. Þannig séð.

Hamingjan fleytir kerlingar á pollum götunnar.